Z kart historii sekcji: Wojciech Rutkowski

poniedziałek, 20 Listopad, 2017

W kolejnym odcinku „Z kart historii sekcji” przedstawimy sylwetkę legendy siatkarskiej Legii!! Może to nie było ponad 60 lat w Legii jak Pana Lucjana Brychczego, ale „Junior”, wychowanek Legii, spędził całą swoją karierę zawodniczą – 23 lata w stołecznym klubie, a po jej zakończeniu został trenerem młodzieży! O kim mowa? To Wojciech Rutkowski!!

1958-1959 Atakuje Rutkowski

Urodził się 19 listopada 1935 roku w Warszawie, czyli wczoraj obchodziłby swoje 82 urodziny!! Był absolwentem technikum kreślarskiego. Sportową karierę rozpoczynał w warszawskiej Legii, jako 16-latek w drużynie juniorów prowadzonej przez trenera Marka Skierzyńskiego i barwom tego klubu pozostał wierny do chwili rezygnacji z uprawiania sportu (1951-1973). „Junior”, bo tak na niego mówili koledzy w klubie, koszulkę z eLką na piersi zakładał przez 23 lata!!

Pozycją na boisku Rutkowskiego był atak. Potrafił celnie i bardzo silnie zbijać piłkę, która szybowała wysoko nad siatką. Był wszak bardzo skoczny, a ponadto dysponował dużym zasięgiem ramion. Zbijał piłkę prawą i lewą ręką. Był specjalistą w ataku, lecz potrafił także skutecznie bronić swego pola, gdy drużyna znajdowała się w defensywie. Atakował, przyjmował zagrywkę i był zawodnikiem prowadzącym grę. Trener Maciej Łuczak (doprowadził Legię do tytułu mistrza Polski) wspomina, że imponowała mu wszechstronność młodego Rutkowskiego, łatwość z jaką wykonywał wszystkie elementy gry, tak w obronie, ataku jak i organizowaniu gry.

W blisko 90-letniej (dokładnie 88 lat!!) historii siatkarskiej Legii jest najbardziej utytułowanym zawodnikiem. Dla Legii wywalczył 5 razy tytuł Mistrza Polski (1962, 1964, 1967, 1969, 1970), 8-krotnie musiał zadowolić się wicemistrzostwem Polski (1956, 1957, 1958, 1959, 1963, 1965, 1966, 1971), a 5 razy zdobył z drużyną tylko brązowy medal MP (1955, 1960, 1961, 1968, 1973). Do tego dorobku należy doliczyć także Puchar Polski (1961) oraz liczne występy w europejskich pucharach. Z Legią Warszawa 2-krotnie, w sezonach 1962/1963 oraz 1967/1968, dotarł do półfinałów rozgrywek Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (PEMK), dzisiejszej Ligi Mistrzów, wygrywając z bardzo mocnymi wówczas zespołami z ówczesnej Jugosławii i Czechosłowacji.

Szybko trafił do reprezentacji, bo już w 1955 r. jako 18-latek! Występował w niej przez 14 lat (1955-1968)! Był jej wieloletnim kapitanem i … podporą, a na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych uznano go za jednego z najlepszych siatkarzy Europy (nikt poza Europą nie liczył się wówczas na świecie).

Koledzy z reprezentacji nazywali go pieszczotliwie „długim”. Trudno stwierdzić dlaczego tak właśnie go ochrzczono, zważywszy iż w drużynie reprezentacyjnej grało wówczas trzech wyższych od Rutkowskiego siatkarzy — Ambroziak (201 cm), Paszkiewicz (197 cm) i Skórek (192 cm). Rutkowski mierzył „zaledwie” 182 cm.

Debiutował w pierwszej „szóstce” seniorów 2 czerwca 1955 roku u trenera Michniewskiego, podczas towarzyskiego meczu między reprezentacjami Polski i ZSRR w Moskwie, niestety przegranego przez Polaków 2:3. Nazajutrz również z Rutkowskim w składzie Polacy zrewanżowali się radzieckim zawodnikom i wygrali 3:2.

1970-1971 Wojciech RutkowskiBarwy narodowe przyodziewał 290 razy i wraz z reprezentacją zdobył srebrny medal Pucharu Świata w 1965 oraz brązowy medal Mistrzostw Europy w Stambule w 1967 roku. Uczestniczył 2-krotnie w Pucharze Świata – 1959 r. w Paryżu (5 m.) i 1965 r. w Łodzi (2 m.), 4-krotnie w Mistrzostwach Świata: 1956 r. w Paryżu (4 m.), 1960 r. w Rio de Janeiro (4 m.), 1962 r. w Moskwie (6 m.) oraz 1966 r. w Pradze (6 m.). Był 4-krotnie finalistą Mistrzostw Europy – 1955 r. Bukareszcie (6 m.), 1958 r. w Pradze (6 m.), 1963 r. ponownie w Bukareszcie (6 m.) oraz w 1967 r. w Stambule, gdzie Polacy wywalczyli brązowy medal. Wraz z trzecim miejscem na ME drużyna wywalczyła awans na XIX Letnie Igrzyska Olimpijskie w 1968 roku w Meksyku. Polacy po bardzo dobrej grze zajęli wysokie 5 miejsce. Ostatnie spotkanie w turnieju olimpijskim z NRD, niestety przegrane 0:3, było zarazem ostatnim występem Rutkowskiego z orzełkiem na piersi.

W barwach warszawskiej Legii występował do 1973 roku. Po zakończeniu kariery sportowej próbował swoich sił w pracy szkoleniowej z zespołem ligowym seniorów Legii, ale… nie przyniosła ona spodziewanych wyników. Wojskowi pod jego wodzą zajęli odległe miejsca w tabeli: 6 miejsce w sezonie 1974/1975 oraz 10 miejsce w 1975/1976. Po nieudanej próbie w roli szkoleniowca seniorów, poświęcił się pracy z legijną młodzieżą. Pod koniec życia stracił zaufanie do dawnych namiętności. Mówił, że „to już nie jest JEGO sport. Spontaniczny, uczciwy, bezinteresowny (była to refleksja po rozmowach z juniorami, które zaczynały się od pytania: a co ja za to dostanę?)”.

Wczoraj obchodziłby 82 urodziny. Zmarł 29 maja 1994 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Swoją postawą, przywiązaniem do barw klubowych, liczbą spędzonych lat i ilością wywalczonych trofeum zasługuje na miano Legendy siatkarskiej Legii Warszawa. Nie często spotyka się zawodników, którzy spędzają całe swoje sportowe życie w jednym klubie, którego dodatkowo są wychowankami. Urodzony w Warszawie, związał swoje życie z tym miastem, które godnie reprezentował i dla którego zdobywał liczne trofea, których liczba naprawdę imponuje. Nie ma w historii sekcji siatkówki Legii Warszawa zawodnika z większą ilością wywalczonych trofeów dla klubu! To jego postawa przez te wszystkie lata, w dużej mierze przyczyniła się do zapisania najlepszych lat w historii sekcji siatkówki Wojskowych. Może gdyby urodził się nieco później, na pewno poszedłby w ślady Edwarda Skorka (duże podobieństwo stylu gry) i zdobył najwyższe światowe zaszczyty. Pomimo to i tak na przełomie lat 50-tych i 60-tych uważano Rutkowskiego za jednego z najlepszych zawodników na świecie! Szkoda tylko, że tak mało materiałów zachowało się o tym siatkarzu do dziś. Jest to ogromna strata dla następnych pokoleń!

 

Autor: BryMar, Ewa Kwiatkowska, Fotografie-źródło: Mistrzostwa Polski w Siatkówce 1929-2010, Krzysztof Mecner.