Z kart historii sekcji: Aleksander Skiba

niedziela, 26 Luty, 2017

Skiba 1Dzisiaj swoje 72 urodziny obchodziłby ”Profesor” – trener, siatkarz warszawskich drużyn AZS-AWF i Legii Warszawa, mistrz świata z 1974 r. z Meksyku, trener drużyn narodowych Polski i Włoch – Aleksander Skiba.

Urodził się 26 lutego 1945 roku w Rokitowie w powiecie krasnostawskim. Przygodę ze sportem zaczynał już w szkole średniej, osiągając niezłe wyniki w biegach przełajowych i skoku wzwyż (mistrz powiatu). Siatkówkę zaczął trenować dość późno, gdyż dopiero podczas studiów na warszawskim AWF-ie. W AZS-AWF miał świetne wzory i swój talent rozwijał po okiem znakomitego szkoleniowca Zygmunta Krausa. Skiba był bardzo wszechstronnym zawodnikiem, który dobrze atakował i świetnie bronił. Jako zawodnik największe sukcesy klubowe święcił z warszawskimi zespołami AZS-AWF i Legią, w której dorobił się stopnia majora. Pierwsze swoje siatkarskie trofeum zdobył jeszcze w trakcie studiów na AWF i było to od razu mistrzostwo Polski w 1966 r. W swoim ostatnim sezonie występów w zespole akademików zdobył wicemistrzostwo Polski. Wówczas musieli uznać wyższość lokalnego rywala – Legii, do którego przeniósł się w następnym sezonie po ukończeniu studiów wraz z Edwardem Skorkiem. Legioniści zaproponowali im mieszkania oraz godziwą opiekę i choć transfer budził wiele emocji został przeprowadzony. Formalności z potwierdzeniem nowych graczy trwały jednak zbyt długo, przez co obaj zawodnicy nie mogli zagrać w I rundzie spotkań. Obok nosa przeszły im także występy w rozgrywkach Pucharu Europy Mistrzów Klubowych, w których legioniści doszli aż do półfinału. Z zespołem „Woskowych” został 2-krotnym mistrzem Polski (1968/1969, 1969/1970), wicemistrzem (1970/1971) i 2-krotnym brązowym medalistą MP (1967/1968, 1972/1973).Skiba 2

Szybko trafił do kadry, w barwach, której rozegrał 210 spotkań w latach 1967-1976. Pod kierunkiem trenera Tadeusza Szlagora został brązowym medalistą ME w Stambule (1967). W następnym roku dostąpił zaszczytu reprezentowania barw narodowych w igrzyskach olimpijskich w Meksyku (1968) na których reprezentacja zajęła 5. miejsce. W pierwszym okresie swojej gry z orzełkiem na piersi był także finalistą MŚ 1970 w Sofii (5 miejsce) i ME 1971 w Mediolanie (6 miejsce), 2-krotnym uczestnikiem Pucharu Świata w Lipsku (1969) – 8 miejsce i Pradze (1973) – 2 miejsce. Potem miał przerwę w reprezentowaniu Polski na arenie światowej. Kiedy jednak Hubert Wagner objął reprezentację, znalazł w niej miejsce dla Skiby, który dzięki swojej wszechstronności, zarówno w pierwszej jak i drugiej linii, został zawodnikiem do specjalnych zadań. I w takiej roli wystąpił w drużynie, która zdobyła mistrzostwo świata w Meksyku (1974). Potem znów przegrał uczciwą rywalizację z młodszymi i na IO do Montrealu (1976) już nie poleciał, poświęcając się całkowicie pracy szkoleniowej. Karierę zakończył w wieku 31 lat w 1976 roku. Jako trener (stąd ps. „profesor”) odniósł kilka spektakularnych sukcesów. W 1978 roku zasiadł na trenerskiej ławce sosnowieckiej drużyny Płomienia Milowice, ówczesnego Mistrza Polski. Dla wielu zawodników był rówieśnikiem. Jak wspomina Waldemar Wspaniały, ówczesny zawodnik: Zwracaliśmy się do niego po imieniu, ale z dużym szacunkiem. Był pracowity i ambitny. Gdy nam coś nie wychodziło, to potrafił nas opieprzyć, i to równo. Stresy tłumił w sobie, ale gdy wybuchał, to już ze zdwojoną siłą. Już w pierwszym roku swojej pracy odniósł największe osiągnięcie polskiego klubu w europejskich pucharach! Tylko raz w historii polskiego sportu zespół z naszego kraju nie miał sobie równych w Europie. Tego wyczynu dokonali w 1978 r. siatkarze Płomienia Milowice, którzy triumfowali w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych (PEMK)! Z Płomieniem triumfował nie tylko w Europie, ale także i polskiej lidze (1979).

Skiba 4Odnosząc tak wspaniałe sukcesu w siatkówce klubowej został nominowany na trenera najważniejszego zespołu w Polsce – Reprezentacji Narodowej. Z polską reprezentacją męską (1979-1983) zdobył 4 m. na IO w Moskwie (1980) oraz 2-krotnie srebrne medale na ME (1979, 1981). Na początku lat 80. Skiba wyemigrował do Włoch, gdzie rozpoczął pracę z tamtejszą kadrą juniorów, którzy pod jego wodzą zdobywali medale mistrzostw świata (srebrny MŚ 1985) i Europy (brąz ME 1984) swojej kategorii wiekowej. Potem przyszła pora na przygodę z seniorami Azzurrich, a następnie z klubami Serie A. Prowadził drużynę klubową Pallavolo Parma, zdobywając 2 miejsce w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych (1986). Z zespołem Messagero Ravenna Skiba na trenerskiej ławce powtórzył sukces Płomienia i w 1993 r. nie miał sobie równych w Europie (w składzie tej drużyny był też 19-letni wówczas Artur Skiba, syn trenera). Włosi otwarcie przyznają, że przybysz z dalekiego kraju wpłynął na całą włoską siatkówkę i jakość pracy jej trenerów, czego efekty widać było przez długie lata świetności Serie A. Jego podopiecznymi byli m.in. Lorenzo Bernardi, Andrea Zorzi i Andrea Giani.

Był zasłużonym Mistrzem Sportu, odznaczony, m. in. złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Po krótkiej chorobie zmarł we Włoszech 7 września 2000 r. Został pochowany na cmentarzu w Padwie. Aleksander Skiba, pomimo wielu sukcesów osiągniętych w Polsce, jak i we Włoszech jest trenerem nieco zapomnianym!

Autor: Marcin Brykała, Fotografie: Krzysztof Mecner „Mistrzostwa Polski 1929-2010”, „80 Lat Historii Polskiej Siatkówki”‚

Partnerzy

Miasto Stołeczne Warszawa logotaxpert logosportidea