Z kart historii sekcji: Początek, lata 1947-1949

środa, 1 Luty, 2017

cropped-legia-logomale.jpgPoczątek istnienia klubu Legia Warszawa przyjmuje się na rok 1916, czyli rok powstania drużyny piłkarskiej Legionów Polskich na Wołyniu. Natomiast historia sekcji siatkówki Legii Warszawa rozpoczyna się zaraz po zakończeniu II wojny światowej. W kwietniu 1945 roku został reaktywowany I Wojskowy Klub Sportowy (WKS) Warszawa, a historyczny człon Legia zostaje dodany w czerwcu tego roku. Pomysł założenia sekcji siatkówki i koszykówki powstał z inicjatywy i działań przedwojennego siatkarza, kapitana Witolda Serwatowskiego. Podjął się on organizacji struktur sekcji, które następnie zostały zatwierdzone przez zarząd klubu WKS Legia Warszawa. Ostatecznie sekcja siatkówki Wojskowego Klubu Sportowego Legia Warszawa została założona w 1947 roku w Warszawie. Są jednak źródła, które podają, że podwaliny pod sekcję siatkówki powstały już przed wojną. W ostatnich, przed wybuchem wojny, mistrzostwach Polski rozgrywanych w styczniu 1939 r. we Lwowie wystąpił zespół CWS Warszawa, uznawany za późniejszą Legię. CWS w Mistrzostwach Warszawy wyeliminował z gry utytułowane drużyny AZS Warszawa i Polonii, co umożliwiło grę w turnieju finałowym Mistrzostw, w których zdobyli brązowy medal. W turnieju zespół liczył tylko siedmiu graczy: Henryk Giza, Piotr Szulc, Jan Małżewski, Witold Wojtulewicz, Tadeusz Kuźniarski oraz Adam i Bogdan Bińkowscy.

66-legia-warszawa-historyczne2Ze względu na brak dokumentów potwierdzających, że ówczesny CWS był podwalinami pod przyszłą sekcję siatkówki Legii, za rok założenia uznaje się 1947. Drużyna przejęła wówczas od WKS-u herb oraz biało-zielono-czarne barwy. Zieleń symbolizowała wojenne korzenie WKS-u (przejęte od innego klubu wojskowego – Korony), a czerń była odwołaniem do Czarnych Lwów, którzy uznawani byli za pierwszy polski klub sportowy – Legia miała być pierwszym klubem wojskowym. Herb „Wojskowych” miał kształt uproszczonej polskiej tarczy herbowej. Wnętrze było zielono (lewy dolny róg) – białe (prawa górna część) z rozdzielającym je czarnym pasem biegnącym ukośnie od lewego górnego rogu. Nawiązywał on do herbu z 1917 roku w związku ze zbliżającą się rocznicą 10-lecia klubu. Był to czwarty herb klubowy, który obowiązywał w latach 1926–1949. W listopadzie 1949 roku, po reformach sportu wprowadzanych przez ówczesne władze, kolejny raz zmieniono nazwę klubów odwołujących się do patriotyzmu (w przypadku Legii do Legionów Polskich) dodając przedrostek Centralny, ale na osiem lat (do 5 lipca 1957 roku) rezygnując z nazwy „Legia”. Nadano również nowy herb (duża litera C, a w niej mniejsze: W, K, S) a w barwy klubowe obowiązkowo wplatano symbolizujący komunizm kolor czerwony. I tak oficjalne barwy klubowe zostały czerwono-biało-zielono-czarne.

Na fotografii z 1947 roku widać drużynę kapitana Witolda Serwatowskiego, która zwyciężyła w rozgrywkach klasy B.

Fot: Na fotografii z 1947 roku widać drużynę kapitana Witolda Serwatowskiego, która zwyciężyła w rozgrywkach klasy B (źródło: „Legia 1916 – 1966. Historia, wspomnienia, fakty”)

Początkowo klub rozgrywał głównie mecze sparingowe z innymi warszawskimi zespołami, jak SKS Warszawa czy AZS Warszawa. Niestety, w ówczesnych latach siatkówka nie była zbyt popularną dyscypliną sportową, dlatego ciężko było znaleźć obszerniejsze informacje o siatkarskich wydarzeniach i organizowanych rozgrywkach. Legioniści w 1947 roku po raz pierwszy przystąpili do walki o mistrzostwo okręgu warszawskiego. Najpierw zwyciężyli w rozgrywkach klasy B co umożliwiło im przystąpienie do rozgrywek o mistrzostwo warszawskiej klasy A, rozgrywanych w październiku br. „Wojskowi” zajęli 3 miejsce w grupie 6-zespołowej, wygrywając 3 spotkania m.in. z Iskrą 2:0 (15:10, 15:10) oraz dwukrotnie z Marymontem – 2:0 (15:6, 15:8) i 2:1 (15:11, 7:15, 15:13). Natomiast musieli uznać wyższość późniejszego Mistrza Warszawy – zespołu AZS Warszawa, z którym przegrali 0:2 (12:15, 8:15). Zasady siatkówki były wówczas trochę odmienne od obecnych. Do 1932 roku zespoły grały ze sobą na czas, a potem do dwóch wygranych setów. Co ciekawe, w latach 1929-35 mistrzostwa Polski rozgrywano na otwartym powietrzu, po czym przeniesiono je do hal. Jednak wiele turniejów czy spotkań towarzyskich jeszcze kilka lat po wojnie rozgrywane były na świeżym powietrzu. Wówczas, dość często mecze nie kończyły się przepisowo, ponieważ było już za ciemno aby dokończyć spotkanie, lub grano przy dotkliwym chłodzie czy zawodnikom grę utrudniało słońce – takie to były czasy! W Warszawie częstym miejscem takich spotkań był centralny kort Legii na co dzień używany przez sekcję tenisową. W kolejnym roku, siatkarzom Legii w rozgrywkach klasy A poszło już znacznie gorzej i legioniści z sześciu spotkań wygrali tylko jedno i zajęli ostatecznie przedostatnią piątą lokatę. Prymat nie tylko w stolicy, ale i w całym kraju, wiódł zespół AZS-u, który w swoich szeregach miał czołowych przedwojennych siatkarzy.

Lata 50-te dla sekcji siatkówki przynoszą pierwsze sukcesy, a także dołączenie do czołówki klubów siatkarskich w Polsce. Ale o tym w następnej części „Z kart historii sekcji: Lata 50-te”. Serdecznie zapraszamy.

Autor: Marcin Brykała

Partnerzy

Miasto Stołeczne Warszawa logotaxpert logosportidea